?

Log in

No account? Create an account

Менскія вальсы

У зімовым тумане,
Якім дыхае горад Сонца.
Сядзіць яго бог, у мармуровым фатэлі.
Але той фатэль, больш нагадвае зэдлік,
Які скралі ў адзінокай бландынкі
Дробязныя хахалі.

Статую бога вычасалі тытаны,
Усёмагутныя, моцныя, амаль недасяжныя.
Рэльефныя цягліцы жывата і грудзей,
Жалезныя біцэпсы
І думкі сярмяжныя.

У адной руцэ гэтага бога
Кволыя душы,
Пустыя надзеі.
Ён цісне нянавісць з абрынутых амбіцый,
На цягучыя
І мяккія
Алеі.

У другой руцэ ён трымае страх,
У жалезным кулаку
Заціснуў мёртвым зухам
Гэты страх - вярнуцца назад,
Да мясцін без багоў,
з адарваным вухам.

Той, хто прысягнуў гэтаму богу,
Лічыць,
Што той жыве толькі ў горадзе Сонца.
Быццам яго душа,
Яго маналіт,
Клямар,
Што сцягвае моцна.

Але гэта зман,
Тут Мардук,
Там Шара,
Інанна трымае ў сваіх абцугах,
Чарговага выгнанца
Што нарадзіла на свет
Шырокая Прыпяць,
Ці сонная Шчара.

Але і той бог,
Якім бы моцным не быў - жарэ ахвяры.
Ад гэтага трухлее,
Мізарнее
Прымае за свае,
Чужыя, будзёныя мары.

І ўжо ніхто не прыгадае,
Тых магутных і ганарлівых тытанаў.
Што стваралі са скал
Сілуэт
З прывілеяў
Камення
І чараў.

Цэгла, што павучальна ахайна,
Будаўнік кладзе мураванкай.
Новая стайня,
З палацу
Звычайна
Хлеў,
Які стане палацам.
чытаць яшчэ

Tags:

Jul. 19th, 2013

Ланцуг
Як сабака на ланцугу -
Адзін!
Сяджу,
Гляджу ў вакно,
Адыйду глытнуць гарбаты...
Але ж хіба не крыцін?!
Аніводнай думкі,
Хоць як год не даты.

Легчы, пагартаць кнігу?
Прыдумаць верш?
Паесці хлеба нарэзаны з салам?
Раней, ты сука, сачыняў лепш!
Раней ты вершы сачыняў валам!

ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ

Уладкавана

Калі ты ляжыш на мяккім ложку,
На старой канапе з парваным паралонам.
Ці ў фатэлі скураным
Сядзіш у гасцях ці дома,
Глядзіш кіно,
Ці навіны на хлуслівым канале,
Што ўсё пад кантролем,
У вясну пасеялі, ў восень сабралі.
Табе, вядома, будуць нешта раіць,
Радзіць, прапаноўваць, пералічваць
каго забралі.
Хто сканаў ад п'янства,
Павесіўся ад згубнага кахання,
Пераехаў у Канаду -
вярнуўся дажываць,
У дом з чырвоным кутом і чыстай вітальняй.
Будуць казаць, што жадаюць на Гоа,
Віцебск, Гомель ці яшчэ якую сраку,
Надалей назаўжды працаваць за грошы,
А не за паўпакоя ў брудным бараку.
Падпявай!
Кажы, што ўсё абрыдла,
Таўкатня ў метро, дарагое бырла.
Кепскі клімат, хвароба тры разы сёлета,
Перакапаныя прашпекты
Мянты - нашчадкі, бляць,
Соні Крокета.
Абрыдзіў дождж зрання,
Да абеду, пасля абеду і працы,
Мокры снег у твар і на прыпынках танцы.
Што ж у гэтым усім ёсць вартага?
Дзе той дзэн?
Адчуванне вечнасці.
Колькі жыць між тых недарэчнасцяў?
Колькі год яшчэ непазбежнасці?
Што параіць? І ці варта раіць?
Кніга за дваццаць баксаў,
гарбата, жанчына аголена,
гарэлка пяць, а гэта танней значыць,
Так тут у нас усё уладкавана,
Такім чынам зроблена.

Былое

Паміж чысціні шэрага бруку,
Між чыннай паходкі сяржантаў у шэрым,
Я бачыў пустыя, разбітыя шыбы,
І ў кожным аскепку глядзелі як быццам,
Самотныя, але ж такія жывыя.

Я бачыў у кожным люстэрку ў машыне,
У кожнай адталіне, лужыне ў кожнай,
Што доўга стаялі ў ямах-калеях.
Я бачыў так ясна,
Я бачыў так доўга!
Вочы твае, якія глядзелі,
На грубую скуру, мяшкі і маршчыны,
Якія адоліць мяне паспяшылі.

Пустэча бясконцай ракой ахапіла,
І мроі якія я толькі не бачыў!
У снах і відзежах, сухіх перадачах,
Якія з рэкламай пускалі каналы,
Каб тлум паміж думак як быццам пустэча,
Якая праз душу бясконцай ракою,
Імкліва няслася і несла струменем,
У адбымкі скароннай і злой адзіноты.

Нішто ў гэтым свеце не цешыла болей,
Нішто не дарыла надзеі і мары.
Як быццам спіртныя і з дымам пажары,
Палілі з нутра да галодных гістэрык.

Я доўга пражыў гэтак у гэтым абліччы,
Я бачыў як здрада гулялася з сэнсам,
І ў гэтым бязмежжы парэзаных венаў,
Твой погляд мяне пакідаў заставацца
У гэтым балоце!
Між гэтай атруты!
Дзе трупы жывых пояць горкай цыкутай!
Крычаць ім праклёны,
Вінавацяць у здрадзе,
Дзе тварамі любяць ляжаць у салаце.

Цяпер усё не тое з пакінутым мною,
Цяпер хто прымусіць быць кемлівым далей?
Быць моцным і шчырым,
Быць вельмі здаровым.
Усё пылам пайшло!
Усё згарэла да шчэнту!
НІШТО перамогу святкуе ў летку,
Пануе над намі,
Над нашым кагалам,
І ў гэтым нішто ўсяго гэтак замала!

Так мала кахання,
Так мала імпэту!
А толькі парадак і той перазрэлы,
Парадак нямы з нежывою прыроды,
З якога смяюцца наўкола народы.
І ў гэтым НІШТО толькі ззяе пачуцце:
Пачуцце не страху,
Ні боязі нават,
А толькі скруха перабітая жалем,
Што болей няма
Кахання між намі.
Між мной і табою.
А болей нічога.
Нішто будзе правіць каротка ці доўга?
Ужо не хвалюе. Не мае значэння,
Бо свята не будзе, не будзе збавення.
Чырвоную тонкую рыску прайшоўшы,
Жыццё не загояць ні воля, ні грошы.

І толькі я бачу у кожным люстэрку,
У чорнай вадзе хуткіх травеньскіх рэчак,
Якія з-пад лёда свабоду здабылі.
Я бачу так ясна,
Я бачу так доўга!
Вочы твае, і твар твой усё роўна.

ЧЫТАЦЬ ЯШЧЭ
Кожны пісменнік павінен быць крыху графаманам. Пісьмо - гэта як і ўсе іншыя навыкі, калі перастаеш трэнеравацца, то потым цяжка ўзнаўляць. Трэба пісаць усё і паўсюль, трэба пісаць увесь час і гэта самотна. Пісьменнік аддае сябе дзеля гэтай справы і няма часу на іншыя рэчы.
Калі толькі гэта добры пісьменнік. Калі пісьменнік так сабе, то вядома ў яго ёсць час на іншыя рэчы.
Зрэшты, гэта пытанне вельмі індывідуальна. Канешне пісьменнік можа выкарыстоўваць толькі 1 гадзіну на дзень для гэтага. Але што гэта трэба, то відавочна.
Такія справы.

А, і яшчэ. ЖЖ - паўмёртвы. Нават не ведаю, што сказаць. Так бывае, час змяніўся, нікому не цікавы чужыя меркавані і да т.п. Змена блогплатформы - не выйсце. Проста мы перараслі гэта.

Sep. 20th, 2011

Абрабаваў краіну, звез налічку ў Катар, а цяпер выедзе на белым кані. Я ўжо такое бачыў разы тры. Па шчырасці надакучыла.
Калі ўжо скончацца тыя дыктатары, якія пакідаюць пасля сябе разбітае карыта і налічку ў Беларусі?!

rip

Эмі, дзетка, ты была промнем света,
Паміж гэтага калгаснага гармідару,
Канешне, я маю на ўвазе сваю краіну.

Эмі, я слухаў цябе кожнае лета,
Я чакаў наноў кожную літару!
І з першымі нотамі выпрастоўваў спіну.

Эмі, я разумеў, што ты далёка недобрая,
Што твой колер чорны,
І што сябруеш ты з алкаголем.

Але ж зорка твая была неблёклая!
Што ў пустках, што на моры,
Таму развітваюся з жалем і болем.

Зрэшты, як яшчэ ў гэтым замызганым Лондане,
Хоць яны называюць гэта тонькім брытанскім гумарам!
Дзе самота, пакістанцы, і натоўпы заўжды.

Эмі, ты была мітыёрам, ахутаным полымям,
І ніякая смерць з яе перадозам і ступарам,
Не зачыніць цябе, ты ў сэрцы і mp3.
За апошнія дні адбыліся сапраўды жахлівыя, нават жудасныя падзеі. Але смерць Эмі Уайнхаус гэта перабор. Не здзіўлюся, калі ў 2012 такі адбудзецца канец света.
Раю траціць грошы на жанчын і задавальненні.
Спадзяюся ў хатняй электрасетцы стаійь абарона ад падобных мне сферычных ідыётаў. Інакш, пяз.ц. Спаліў фсё к чортавай маме